انتخاب صفحه
شماره 4713 - چهارشنبه 18 مهر 1397
شماره های پیشین:

قانون جامع حمایت از معلولان  رکورد بی‌سابقه گمنام 

رقیه بابائی*

از یک رکورد جهانیِ بی‌سابقه صحبت می‌کنم. رکوردی متفاوت از تمام آنچه تاکنون دیده و شنیده‌اید. رکوردی گمنام اما فراتر  از تمام رکوردهای ورزشی، علمی، آموزشی، کشاورزی و... 
این رکورد که تاکنون حتی دست گینس نیز برای ثبت و معرفی به آن نرسیده سال‌ها زندگی یک طیف وسیع از جمعیت جامعه ایران را دستخوش تحول قرار داد. شاید کسی باور نکند که منظور از این رکورد بی‌نظیر «لایحه تصویب قانون جامع حمایت از معلولان» باشد.
لایحه‌ای که اولین بار در سال ۸۳ و در ۱۶ ماده به تصویب مجلس هشتم رسیده بود هیچ‌گاه اجرایی نشد و پس از آن نیز سال‌ها به بهانه «بازنگری و اصلاح» کنار گذاشته شد تا اینکه بالاخره در دی ماه ۹۶ به تصویب نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی رسید.
حالا نزدیک به یک سال از تصویب این لایحه می‌گذرد، اغلب  آیین‌نامه‌های اجرایی آن تدوین شده و به وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی ارسال شده است، حتی رئیس جمهوری نیز در اردیبهشت ماه سال جاری اجرای آن را صراحتا به دستگاه‌های اجرایی کشور ابلاغ کرد تا بارقه امیدی در زندگی معلولان و نگاه آنها به آینده جان بگیرد.
با این حال به جز چند مورد جزئی و فاقد بار مالی، مابقی بندهای لایحه معطل و مسکوت مانده‌اند و گویا رفته‌اند که تا اطلاع ثانوی در کشوی میزهای متولیان امور خاک بخورند.
حتی انتشار خبر تصویب این لایحه‌ معروف کافی بود تا روزنه‌های امید به خانه طیف وسیعی از افراد دارای معلولیت سرک بکشد. اما آنها امروز درد می‌کشند و درمانی نمی‌یابند. و سوال اساسی اینجاست که این اوضاع تا کی و تا کجا ادامه خواهد داشت؟
لایحه‌ای که سال‌ها انتظار کشید تا به تصویب هیات دولت درآید و مدت‌ها نیز در صف لوایح مجلس به نوبت ایستاد حالا تصویب شده، وظایف مربوط به جمعیت معلولان بین دستگاه‌ها و وزارتخانه‌های مختلف تقسیم شده تا بار اجرای همه‌جانبه آن تنها به دوش سازمان بهزیستی نباشد و تامین نیازهای تخصصی طیف معلول به دستگاه‌هایی واگذار شده که ذاتأ مسئول اجرای آن هستند؛ با این‌ حال هنوز خبر جدی از اجرای آن به گوش نمی‌رسد و آن گونه که پیداست در بدنه دولت نیز عزم خاصی برای اجرای این قانون سرنوشت‌ساز دیده نمی‌شود.
براساس مفاد این لایحه، تأمین نیازمندی‌های افراد دارای معلولیت بین وزارت راه و شهرسازی، بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، شهرداری‌ها، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، آموزش سازمان آموزش فنی و حرفه ای کشور، مرکز آمار ایران، وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی، وزارت صنعت، معدن و تجارت، وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، وزارت آموزش و پرورش، سازمان برنامه و بودجه، سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران و... تقسیم شده است و بر اساس قانون هر یک از این نهادها موظفند تا در تمام برنامه‌ریزی‌ها، تعیین ردیف اعتبارها و تصمیم‌گیری‌هایشان معلولان را نیز لحاظ کنند.
اما تاکنون کدام از این دستگاه‌ها در اجرای قانون مذکور پیش‌قدم شده‌اند؟ کدام یک از این نهادها در یک‌ سال گذشته دغدغه اجرای این قانون را داشته‌اند؟
از قضا در سال جاری حتی در برخی موارد قانون استخدام ۳ درصدی معلولان نیز مورد بی‌اعتنایی قرار گرفت و برخی از نهادهای دولتی که اتفاقا در قانون مورد اشاره صاحب وظیفه هستند نیز در جذب و استخدام نیروهای معلول، به وظایف قانونی خود عمل نکرد و دچار تخلف شدند اما گویا هنوز ابزار قانونی قدرتمندی برای پیشگیری از بروز این نوع تخلفات اتخاذ نشده است.
البته عده‌ای چنین بهانه می‌آورند که از آنجا که زمان تصویب این لایحه پس از تصویب بودجه سال ۹۷ بوده لذا بودجه‌‌ای برای اجرای آن در سال جاری پیش‌بینی نشده و گویا همین سخن، تعلل دولت در بی‌توجهی به قانون مصوب مجلس را تطهیر و تأیید می‌کند.
حالا باید منتظر بود و دید که مجلس به اجرای این لایحه در سال آینده چگونه می‌نگرد و باید منتظر بود و دید مجلس در فصل تعیین بودجه سال ۹۸ سهمی برای اجرای این قانون کنار خواهد گذاشت؟  
اما حقیقتا چه کسی به فکر معلولانی است که عمرشان در آرزوی اجرای قانون جامع حمایت از معلولان می‌گذرد و نبض زندگی‌شان با هر بار به تعویق افتادن آن رو به افول می‌رود؟
چند سال دیگر باید منتظر اجرای لایحه‌ای که تصویب آن ۱۳ سال زمان برده باشیم تا رکورد جدیدی نیز در خصوص اجرای آن ثبت شود؟
چه کسی به فکر زخم‌های چندین ساله‌ای است که بر تن معلولان ضایعه‌نخاعی نشسته؟
در این آشفته بازار ارز و دلار چه کسی به یاد معلولانی است که پناهگاهی جز خدا و حرفی جز آه دل ندارند؟
*خبرنگار حوزه معلولین
 

لطفا نظر خود را درباره این مطلب بیان نمایید

draggablePen